تهران عمران > خدمات نقشه برداری > نقشه برداری هوایی

نقشه برداری هوایی در تهران

نقشه برداری هوایی چیست و چگونه انجام می شود؟

یکی از شاخه‌ های علوم مهندسی، نقشه برداری هوایی (فتوگرامتری) است که مبادرت به گردآوری، آماده کردن، ذخیره، پردازش، مدیریت، آنالیز، ادغام، بازیابی و انتقال اطلاعات منطقه مرجع می‌کند. به دو شیوه می توان به نقشه برداری هوایی (فتوگرامتری) پرداخت:
شیوه اول با بهره گیری از تصاویر و سپس انجام محاسبات لازم و تحلیل عکس ها تحت عنوان فتوگرامتری (تصویرسنجی) است.
شیوه دوم با انعکاس پرتو لیزر که به آن لایدار (Lidar) می گویند می باشد.
پهپادها (پرنده های بدون سرنشین) در هر دو روش کارآمد هستند و با در نظر گرفتن دقت و نوع عملیات، یکی از این روش ها انتخاب می گردد. در فتوگرامتری  با بهره گیری از هواپیما یا ربات های پرنده (پهپاد) عکس هایی از مکان مورد نظر به دست می آید. به منظور ایجاد امکان به دست آوردن ارتفاعات از روی تصاویر، هر تصویر باید شامل پوشش طولی و عرضی کافی باشند. این تصاویر بعد از گذراندن مراحل متنوع و اعمال محاسبات و پردازشهای وسیع، به صورت نقشه نمایش داده می شوند.
شرکت عمران تهران با کادری مجرب و متخصص در زمینه نقشه برداری هوایی پروژه های عمرانی رقابت خود را با رقبای خود در تهران شروع کرد و همواره با تجارب به دست آورده گام های محکم تری در پروژه های بعدی برداشته و توانسته پیشرفت چشم گیری در این زمینه به دست آورد. همچنین با بهره گیری از تجهیزات روز نقشه برداری و نیز نقشه برداران مجرب و متخصص کار خود را ادامه داده و موفق به عقد پیمان های مختلف با ادارات و ارگانها و ..... گردید.

خلاصه ای از مراحل عملیات نقشه برداری هوایی به کمک پهپاد

به منظور انجام نقشه برداری هوایی با استفاده از پهپاد (پرنده های بدون سرنشین) در ابتدا باید بررسی شود که مانعی در پرواز وجود ندارد به طوری که بهترین شرایط دید نقطه به نقطه مخابراتی حاکم باشد. همینطور به اندازه ی کافی فضا برای فرود پرنده و چرخش آن هنگام فرود وجود داشته باشد که این فضا بدون هیچ گونه مانعی باشد. در ضمن شرایط هوایی و سرعت باد بررسی گردد. بعد از شناسایی مکان مورد نظر پهپاد شروع به پرواز می کند. در این مرحله باید شرایط توپوگرافی، جوی (جهت باد)، نوری و همچنین محدودیت های مخابراتی را بررسی کنیم که مطابق با مقررات بین المللی و داخلی و ارتفاع پرواز باشد و با در نظر گرفتن دقت مسطحاتی و ارتفاعی موردنظر انجام شده است یا خیر. اگر پوشش طولی دست کم ۷۰ در صد و پوشش عرضی حداقل ۴۰ در صد باشد، مقاومت هندسی شبکه مستحکم تر شده و از رخداد لولا شدن بین مدل ها پیشگیری می شود. پس از آن نوبت به مرحله طراحی نقاط کنترل زمینی می رسد که در این مرحله می توان پیش از پرواز و یا پس از آن پرواز اتفاق بیافتد. آرایش هندسی مناسب نقاط کنترل سه بعدی باید در نظر گرفته شود در حدی که سرتاسر منطقه را بپوشاند. نقاط کنترل دارای تراکمی تقریباً بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ متر است. بعد از آنکه پهپاد شروع به کار کرد و پس از کنترل های پیش از پرواز (مخصوصاً پرنده های که به صورت قائم پرواز می کنند، کنترل کالیبراسیون شتاب سنج و کنترل ایستائی باتری، آنتن و ملخ ها) پروژه ی پرواز با در نظرگرفتن مقررات نظامی و انتظامی و هماهنگی با آن آغاز می گردد. عملیات پرواز در سه مرحله برخاست رخ می دهد که شامل
۱-پرواز
۲-ناوبری
۳-فرود 
است. بعد از فرود پهپاد زمان کنترل های پس از پرواز و گردآوری داده ها انجام می شود. این اطلاعات بعد از آنکه متخصصان شرایط را بررسی کردند و پردازش های لازم توسط آن ها صورت گرفت، داده های مورد نظر بر روی صفحه نمایش داده می شود.

تهران عمران
تهران عمران
تهران عمران

مزیت های نقشه برداری هوایی با پهپاد نسبت به روش کلاسیک

مزیت های نقشه برداری هوایی یا فتوگرامتری با استفاده از پهپاد نسبت به روش کلاسیک :
۱- کاهش خطا، برای مثال خطای نقشه برداری زمینی برای حجم ۲ میلیون مترمکعب برابر ۱۴۳ هزار متر مکعب خواهد شد و این درصورتی است که خطای نقشه برداری هوایی به میزان قابل توجهی کاهش یافته و به ۲۳ هزار متر مکعب رسیده است.
۲ - افزایش سرعت. در این روش این سرعت به صورت چشمگیری بالاتر از سرعت عملیات در نقشه برداری زمینی است. به میزانی که در هرروز به اندازه ی ۳۳۳ هکتار برداشت می توان کرد.
۳ - خوانایی بیشتر، به دلیل آن که این روش از عکس های هوایی استفاده می کند، این تصاویر دید جامع تری از کار را به صورت خواناتری ارائه می کند.
۴ - کاهش هزینه، از آن جهت که زمان اجرای عملیات در این روش کاهش یافته، هزینه های اجرایی نیز به صورت قابل توجهی نسبت به نقشه برداری زمینی کم می شود.
۵ - با استفاده از پهپادها، نقشه ها را می توان از مناطقی با دسترسی محدود نیز تهیه کرد.

معایب نقشه برداری هوایی با پهپاد نسبت به روش کلاسیک

۱- به دلیل قابلیت محدود پهپادها، دوربین‌های دقیق و مترک فتوگرامتری را نمی توان بر روی پهپادها نصب کرد که می‌تواند باعث ایجاد تأثیرات منفی بشود. البته با پیشرفت تکنولوژی در این زمینه می توان امیدوار به تولید دوربین‌های دقیقتر با حجم پایین تر بود.
۲- محدودیت در ارتفاع پرواز پهپادها باعث گشته است که تنها در تولید نقشه‌های بزرگ‌مقیاس کاربرد داشته باشند چراکه پرواز در ارتفاعات پایین موجب افزایش تأثیر تغییرات توپوگرافی در مقیاس تصاویر و کاهش ثبات در رابطه با مقیاس عکس‌برداری خواهد شد.
۳- پهپادها به دلیل داشتن جثه ی کوچک دارای مقاومت پایین در برابر تغییرات ناگهانی جوی و چاله‌های هوایی می باشند. از این رو باید در صورت نقشه برداری با پهپاد، کنترل شرایط هوایی با دقت بیشتری صورت پذیرد.
۴- با توجه به تعدد نوسانات ایجاد شده در مسیر حرکت و زوایای تصویربرداری که با پهپاد انچام می گیرد، باید میزان پوشش‌های طولی و عرضی تصویرها را بیشتر مورد توجه قرار داد. این درصورتی است که اگر پوشش طولی را افزایش دهیم شاهد تأثیر چندانی بر روی هزینه‌های پروژه نخواهیم بود، ولی افزایش پوشش عرضی موجب کمتر شدن فاصله عرضی خطوط پرواز و صرف زمان بیشتر و افزایش هزینه کار می‌شود.


تفاوت عکس هوایی با نقشه هوایی در چیست؟

۱-تفاوت از منظر عکس، نقشه، تصویری عمودی از سطح زمین است که به نسبت مقیاس آن تغییر سایز داده از منظری دیگر، پرتوهایی که نقاط واقع بر سطح زمین را بر روی تصویر یک نقشه به وجود می آورند با یک دیگر موازیند و بنابراین اندازه ی عکس به دست آمده با مقیاسی مشخص کاهش می یابد؛ اما در عکس‌ برداری هوایی، عکسی مرکزی است و تمام پرتوهایی که نقاط واقع بر سطح زمین را روی نگاتیو دوربین به وجود می آورند از نقطه ی مرکزی تصویر (نقطه پرسپکتیو) رد می شوند.
۲-مقیاس نقشه برداری هوایی در تمام سطح نقشه، یکسان است و این در حالی‌ است که مقیاس در عکس‌هوایی به دلیل ثابت نبودن ارتفاع نقاط مختلف در سرتاسر سطوح تصویر، در تمام سطح آن ثابت نیست.
۳-ارتفاع نقاط متفاوت روی سطوح نقشه به شیوه های متفاوتی نمایش داده می شود، و این در حالی است که محاسبه ی این اختلاف ارتفاع نقاط روی تصاویر هوایی، نیازمند تخصص و امکانات ویژه دارد.
۴-مسائل قراردادی همچون اسامی عوارض، تقسیمات کشوری، مرزهای سیاسی و … بر روی نقشه‌ها دیده می شود، در صورتی که یک تصویربرداری هوایی از چنین اطلاعاتی برخوردار نیست.

فتوگرامتری زمینی (برد کوتاه)

فتوگرامتری زمینی یکی دیگر از شاخه های دانش تصویرسنجی (فتوگرامتری) است. به دلیل کاربردهای ویژه ی این شاخه تصویرسنجی زمینی حائز اهمیت است. به فتوگرامتری زمینی، برد کوتاه نیز گفته می شود. و دلیل آن نیز فاصله بسیار کم دوربین تصویربرداری تا جسم است. در حدی که به چند صد متر تا چند سانتیمتر می رسد. در کل می توان گفت با توجه به شرایط مکان موردنظر و یا جسم، دوربین در حالت برد کوتاه یا بر روی یک پهپاد (ربات پرنده) سوار شده و از فراز یک منطقه عکسبرداری می کند، و یا دوربین توسط شخصی و یا واقع بر سطح زمین بر روی وسیله ای نصب می گردد که از منطقه ای کوچک و یا جسمی کوچک عکس برداری کند. فتوگرامتری برد کوتاه با توجه به کاربرد آن می تواند به دو کتگوری صورت می گیرد که یکی از آن ها فتوگرامتری توپوگرافی و دیگری غیر توپوگرافی است.
در نوع اول (فتوگرامتری توپوگرافی) نقشه های توپوگرافی یا منحنی میزان تهیه می شود همچنین DEM ، DSM از یک منطقه تولید می گردد. در نوع دوم (فتوگرامتری غیرتوپوگرافی)  اطلاعات مکانی تهیه شده و اندازه گیری های خاص از اجسام صنعتی، عوارضی، پزشکی و غیره انجام می شود.
اکنون که شرایط فتوگرامتری برد کوتاه را به صورت جامع شناختیم، در میابیم که بهره گیری از پهپادها (پرنده های بدون سرنشین) در عکس برداری هوایی به عنوان محاسبات و پردازش های فتوگرامتری برد کوتاه به شمار می آید. از این رو اغلب نرم افزارهای مربوط به پهپاد فتوگرامتری، در راستای مدلسازی اجسام و عوارض کوچکتر هم مورد استفاده قرار می گیرد.

سایر مقالات:
تمامی حقوق این سایت متعلق به